Drama
Het is niet gemakkelijk om een woord te vinden wat de relatie tussen God en mensen scherp beschrijft. Een woord wat nu echt de essentie ervan raakt. Misschien is het woord drama het wel.
God schept de mens naar zijn beeld en gelijkenis. Geeft hem letterlijk de Geest, adem, leven. En op de eerste dag dat de mens leeft eten ze al van de verboden vrucht. Van begin af aan maakt een mens al verkeerde keuzes. Het is niet voor niets dat Adam en Eva zich schamen voor hun naaktheid in de hof. Het zegt iets over hoe we ons, als we ontdaan van alles, van alle oppervlakkige laagjes, voor God staan. Namelijk naakt en vol schaamte.
God heeft alles gedaan voor de mens en wat doet de mens er nu voor terug? En toch, God laat die mens niet maar begaan. Laat hem niet los. In de hof klinkt de ontroerende vraag van Godswege: mens, waar ben je? God zoekt zijn kinderen in de hof. En de hele bijbel door blijft die vraag klinken. Het is DE rode draad. Het is de vraag die gesteld wordt aan Abraham, de vraag die Noach hoort, de vraag die de profeten steeds stellen. Mens waar ben je? Waar ben je mee bezig? God heeft ons gemaakt en zoals een vader zich niet los kan snijden van zijn kinderen zo kan God het ook niet. Hij wil dat ze hun leven veranderen maar mensen doen het steeds niet.
Mens! Waar ben je?
Mensen zijn bezig met zichzelf. Niet gericht op hun naasten. Mensen zijn hoogmoedig. Mensen denken dat ze God niet nodig hebben. Mensen haten elkaar, breken elkaar. Mensen zijn er in relaties met elkaar niet op uit om het beste in elkaar naar boven te brengen maar om zich te laten dienen door de ander. Mensen zijn misleid door de duivel zelf. En dat gaat ook maar door. Niet dat de kracht van de duivel sterker is dan die van de Heer. Dat nooit! Maar de kracht van de duivel is wel gemakkelijker, listiger, eenvoudiger. Het is de snelle bevrediging. Het kortstondige plezier tegenover het grote geluk van het thuiskomen bij God.
“Mens waar ben je?” klinkt door het hele evangelie. En de mens heeft geen antwoord. De mens verstopt zich voor God achter vijgenbladeren. We weten wel dat het niet goed is maar we doen het toch. Zoiets als met je gezondheid. Je weet dat iets niet goed is om te doen, dat je het beter kan laten, maar je doet het toch. De relatie tussen God en mens is inderdaad dramatisch te noemen.
God kleedt de naakte mens in de hof. Is u dat wel eens opgevallen? God kleedt de naakte mens. God neemt iets van die schaamte af. Kleren van dierenvellen trekt hij Adam en Eva aan. Dat is liefde van God. Redden wat er nog te redden valt.
We zijn gekleed door God. Bij het kruis staan we. Wederom naakt, al onze tekorten, openbaren zich daar op de meest fundamentele wijze. Onze ontrouw, liefdeloosheid, ten opzichte van elkaar en God. Triest is wat we daar leren over de mens: alles wat de mens nu eenmaal uitdenkt is slecht. Van mensen kan je niets tot hooguit weinig goeds verwachten. Zie je wel! Gods bloedeigen Zoon brengen ze nog om. Het komt nooit meer goed met de mens en tussen de mensen en hun Heer. Waar zijn we toch mee bezig?
En die mens, die ontrouwe mens, ontvangt wederom kleding. Ze wordt bekleed met iets groots. Met Eeuwigheidsleven. Met Christus zelf. Als een mantel dragen wij Christus, zo zegt Paulus. En die mantel is als een tweede huid die diep in ons leven doordringt. We zijn in Christus geworden. We zijn nog steeds meer zondaren dan heiligen. Maar wel geheiligd. Wel bekleed met Christus. God blijft, na alles wat Hem door de mens is aangedaan, op de uitkijk staan en blijft zijn mensen roepen.
Het wonder van het evangelie is dat God het niet laat bij op de uitkijk blijven staan en wachten. Maar dat hij naar beneden is gekomen en in onze harten, in onze levens wil wonen. En als God iets wil dan gebeurt het ook. Dan is onze wil maar klein. We zijn uitverkoren door God. Het is een dramatisch gebeuren die relatie tussen God en mens. Een drama van trouw en ontrouw.
Maar het woord waarmee we de relatie van trouw en ontrouw het beste kunnen omschrijven is liefde. Want is het evangelie hier niet in gelegen niet zozeer dat wij God liefhebben maar dat Hij ons liefheeft?