Doorgeplaatst vanuit het klankbord

WAT MIST U HET MEEST?
In deze voor kerk en gemeente zware tijd vraag ik me weleens af wat ik nou het meest mis aan de kerkgang. Nou niet in de eerste plaats het Woord, dat komt immers dankzij de techniek bij ons thuis. Maar het niet kunnen samenkomen met andere gemeenteleden, de onderlinge contacten, dat is wel een groot probleem. Ook en vooral mis ik het samen zingen, je stem die opgenomen wordt in de gemeentezang om zo de lofprijzing gaande te houden.
Bij het nakijken van een oude agenda kwam ik onderstaand gedicht tegen wat spreekt over de gevoelswaarde van samen zingen in de kerk. Zo mooi kan ik het niet verwoorden.
Met vriendelijke groet,
J. Kuipers - Versendaal

ZINGEN IN DE KERK
Wanneer ik zing met allen om mij heen, dan wordt mijn adem van mij afgenomen.
Alleen zó kan ik weer op adem komen, niet meer van mij alleen, maar algemeen.
Het lied is daar wanneer ik nergens ben, komt naar mij toe als een gezant van verre,
het neemt me op in het gezang der sterren, het spreekt een taal die ik vanzelf niet ken.
Het geeft bevrijding uit mijn smalle ik.
Uit een cocon ontpopt, opnieuw geboren, zal ik tot de gevleugelden gaan behoren, er groeit een halleluja uit een snik.
De toonladder van Jacob daalde neer waar ik verdwaalde. Hoor, sublieme schreden gaan op en af en waar ik lig beneden staat, mij vertroostende, naast mij de Heer.
De lofzang is een scala van de vrede.
Willem Barnard

Aanvullende gegevens